Kaits bevallingsverhaal: ‘De zorgverleners dachten echt met mij mee'

'Omdat ik zwanger was van een tweeling wist ik snel dat mijn baby’s in het ziekenhuis geboren zouden worden. Daarom kwam ik al vanaf mijn negende week voor controles in het Diakonessenhuis. Dat gaf mij rust.'

Kait vertelt: ‘Mijn zwangerschap verliep goed. Ik kwam iedere twee weken naar het ziekenhuis voor controles. Daardoor bouw je echt een band op met de artsen en verpleegkundigen. Ik voelde me gezien. Niet alleen herkende ik de zorgverleners, zij herkenden mij ook. Dat maakte het persoonlijk.’ 

Daarnaast deed iedereen zijn best om Engels met me te spreken. Zo kon ik in mijn moedertaal blijven praten. Dat voelde heel fijn en attent.’ 

Warme en persoonlijke zorg
‘Tijdens mijn zwangerschap werd alles stap voor stap uitgelegd’, vertelt Kait. ‘Er was veel begrip en flexibiliteit. De zorgverleners dachten echt met mij mee én namen de tijd om mijn vragen te beantwoorden.’ 

‘Ik gaf bijvoorbeeld aan dat ik het liefst vaginaal wilde bevallen. Bij een tweeling komt het soms voor dat één baby vaginaal geboren wordt en de andere met een keizersnede. Dat wilde ik liever niet. Wel stond ik open voor een keizersnede als dat voor beide baby’s nodig zou zijn. Mijn arts, dokter Koen Deurloo, begreep mijn keuze en steunde mij daarin. Dat voelde heel prettig.’ 

Volgens Kait verschilde haar ervaring sterk van verhalen die ze uit Amerika kende. ‘Daar is een ziekenhuis een bedrijf en speelt de financiële kant van zorg een grotere rol. In Nederland voelde ik vooral ruimte om samen keuzes te maken. Ik voelde me hier echt gehoord.’ 

Anders dan gepland
‘Bij een tweeling word je meestal rond 37 weken ingeleid. Dat gebeurde ook bij mij’, vertelt Kait. ‘In eerste instantie verliep alles volgens plan. Na een tijdje zagen de artsen dat de hartslag van mijn dochtertje tijdens de weeën steeds daalde. Voor een veilige geboorte was een vaginale bevalling niet langer mogelijk.’ 

‘Ondanks de spanning maakte ik me niet echt zorgen. Dokter Deurloo vertelde rustig dat we ons voor moesten bereiden op een keizersnede. Door zijn uitleg vertrouwde ik hem volledig. Ik wist dat het operatieteam er alles aan zou doen om mijn dochter gezond geboren te laten worden.’

Een bijzondere ervaring
‘Mijn bevalling liep uiteindelijk anders dan ik vooraf had gedacht’, vertelt Kait. ‘Toch kijk ik er heel positief op terug. Ondanks de spoedkeizersnede voelde de sfeer warm en positief.’ 

‘Toen ik werd voorbereid op de operatie stelden de verpleegkundigen me gerust. Ook in de operatiekamer hing een fijne sfeer. Je merkte dat het team goed samenwerkte en plezier had in het werk. Dat gaf vertrouwen en maakte mij ook blij.’ 

‘Tijdens de keizersnede mocht ik via een venster meekijken toen de baby’s geboren werden. Dat moment voelde heel magisch. Toen Espen en Amelie er eenmaal waren, voelde het alsof we een prijs hadden gewonnen. Het hele team reageerde ontzettend enthousiast. Mijn partner en ik hadden daardoor niet meer het gevoel dat we een medische ingreep hadden. Dat was erg fijn.’

Heb vertrouwen
Inmiddels zijn Kait en haar gezin alweer een aantal weken thuis. ‘Met mij en de baby’s gaat het gelukkig heel goed’, vertelt ze. Hoe kijkt ze nu terug op haar bevalling? ‘De dag was zwaar en soms ook spannend. Toch heb ik geleerd dat ik veel aankan. Ook bracht het mij en mijn partner dichter bij elkaar. We moesten samen keuzes maken en op elkaar vertrouwen. Dit was bij een bevalling zonder complicaties niet het geval geweest.’ 

Wat Kait andere toekomstige ouders wil meegeven? ‘Je kunt vooraf veel plannen rondom een bevalling. Maar soms loopt het anders dan verwacht. Probeer dat ook los te laten. Vertrouw op je partner en op het team dat voor je zorgt.’